Rys historyczny

Biskupi polscy, kontynuując długą tradycję wzajemnej współpracy, trwającej od początku dziejów Kościoła w Polsce, szczególnie widocznej po 1418 r., gdy gromadzili się wokół arcybiskupów gnieźnieńskich, prymasów Polski, tworzą Konferencję Episkopatu Polski.

W drugiej połowie XVIII w. biskupi obrządku łacińskiego, unickiego i ormiańskiego z terenu ówczesnej Rzeczypospolitej zaczęli odbywać wspólne posiedzenia dla wymiany doświadczeń i opinii, a także koordynacji prac duszpasterskich.

W 1917 r. metropolita warszawski abp Aleksander Kakowski zwołał hierarchów z trzech zaborów na pierwszy, nieoficjalny jeszcze, zjazd biskupów. Pierwsze plenarne zebranie odbyło się tuż po odzyskaniu przez Polskę niepodległości – w grudniu 1918 r., pod przewodnictwem wizytatora apostolskiego w Polsce, Achille Rattiego, późniejszego papieża Piusa XI.

Z biegiem czasu ukształtowała się struktura Konferencji Episkopatu Polski, która dopiero po Soborze Watykańskim II otrzymała prawno-instytucjonalne umocowanie.

 

Galeria foto

 
 

PLIKI COOKIES

Dowiedz się, czym są

>>

Używamy plików cookies, by ułatwić korzystanie z naszych serwisów.
Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia swojej przeglądarki.

OK